Gespannen kijken naar de lucht en meerdere keren op de gsm... kan het... voorspelling windkracht 4....
08.20 uur vertrokken uit de jachthaven. Van tevoren een paar duidelijke afspraken gemaakt mbt veiligheid en procedures oa. marifoon... Den Helder rescue .... Je moet wel weten wat te doen en hoe aan te roepen. Het praat iets anders door dat apparaat dan Petra haar dagelijkse werk. Alles 3 keer zeggen bijvoorbeeld...... Je weet dan zeker dat het overkomt.
Eindelijk dan de laatste strek naar de thuishaven. Toen we het gat uitvoeren hadden we best wat golven maar lang niet zoveel als wat we hadden gehad. Deze waren 3 maal zo klein ;-)De fok erbij gehesen maar na een kwartiertje bleek dat het niet veel opschoot. We steggelden en zetten de motor erbij. Vervolgens koers gezet richting Amsterdam. Toen we de windmolens van de Nesbocht dwars op stuurboord hadden gingen we wenden met als voorliggende koers het Paard van Marken.
Na een paar keer te hebben opgekruist tegen de wind in hadden we er een beetje genoeg van. Het Paard leek niet veel dichterbij te komen. Motor aan, fok ingehaald en een rechte koers naar Marken recht tegen de wind in. We wilden tenslotte ook naar huis en hadden nog wat andere dingen te doen.
Toch genoten we want het was prachtig weer.
Na het passeren van de vuurtoren (het Paard) dacht Petra er al zowat te zijn. Dat bleek een tegenvaller.... Een klein uurtje verder draaiden we voor Volendam de Gouwzee binnen.
Fok omhoog, motor uit en in stijl naar de thuishaven. Heerlijk rustig kabbelend water en wind vol in de fok. (Grootzeil niet bijgezet want daar hadden we geen fut meer voor......). Dit was heerlijk ontstressen en op het dooie akkertje naar de haven gezeild en in de aanloop de motor aan, kop in de wind gehouden en fok neergehaald. Haven in zicht, haven in zicht....
(vlak voor de haven nog even gesproken met bemanning van een rib...bekende gezichten voor ons beiden.. )
Tot slot nog even de aanloop naar onze haven zoeken en daarna onze box. Rustig aan en door de liefste vakkundige schipper werd onze Jomanique2 mooi door de palen onze box ingestuurd en kon Petra de steiger opspringen en vastleggen. Zucht......... eindelijk!
We waren blij dat Luc zijn auto op de haven stond want we hadden nog een logistiek probleem en dat was de mijne halen in Almere (daar waar je met OV niet komt zonder de benenwagen van 5 kwartier te gebruiken). Dit nog 'even' gedaan en rond 16.30 thuis.
Al met al een giga uitdagende spannende enerverende en onvergetelijke vakantie gehad waar we met, ja toch wel, heel veel plezier op terugkijken. We kunnen er zelf al om lachen als we de blog teruglezen.... we geloven het zelf bijna niet....Wat een verhaal!
Morgen gaat het gewone leven weer beginnen en wat nog even blijft zijn onze bruine hoofden en handen....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten