Vanmorgen rond 10.00 uur al op de haven.Toen we aan kwamen rijden zagen we dat onze buren al aan de trekker stonden en naar de kraan werden gereden. Zij waren er al klaar voor en de haven medewerkers ook dus waarom wachten.
Wij hebben onze Jomanique nog even gepoetst, voorzien van DEEN vlaggetjes (welke eigenlijk voor het WK voetbal bestemd waren maar zo lekker hollands gekleurd zijn) en daarna was ze eigenlijk ook klaar om te water te gaan. Rond 11.30 uur werden wij aangepikt voor dit avontuurlijke feestje.
De tewaterlating deel 1 filmpje (klikken en hij speelt automatisch)
De tewaterlating deel 2 filmpje (klikken en hij speelt automatisch)
Omdat wij gestraald waren was het verstandig om nog even in de hijsbanden te blijven liggen omdat het ooit is voorgekomen dat het stralen schade aan de lasnaden had gemaakt waardoor water naar binnen kon komen. (Gelukkig was ons dit niet eerder verteld want dan hadden we zeker een slapeloze nacht gehad ;-)
Zo geschiedde en terwijl het havenpersoneel aan de middagpauze begon hebben wij de luiken open gelegd en het motorruim.
In de roef was het even een kleine schrik maar het bleek een plasje nog niet gedroogde owatrol te zijn. Verder is het daar droog gebleven.Onder onze motor bleek wel wat vocht te liggen.
Ik, Petra, op mijn buik in de roef en Luc in de kuip om te kijken waar het dan vandaan kwam. We waren er wel al snel achter dat het niet van buitenaf kwam. Het vocht was iets vettig.
We hebben nieuwe bilgedoeken neergelegd en zien morgen wel weer. Mogelijk dat er een pakking lekt of dat er op het blok zelf wat vocht heeft gelegen. Een onderzoekspuntje voor morgen maar vooralsnog niet zorgelijk.
Na de etenspauze van het personeel mochten we weg en zijn we achteruit gevaren en daarna gelijk aan de tuigsteiger gaan liggen omdat we de vleugel op de mast wilden bevestigen, toplicht bekijken en daarna de mast op wilden zetten, zwaarden bevestigen en het grootzeil en fok willen aanslaan. We liggen daar gewoon aan een steiger zodat we makkelijk in en uit kunnen stappen.
Waar we wel van baalden was onze eerste lakschade. De steiger was anders gebouwd dan de onze en daardoor misten we een hoekijzer van de steigerpaal en hebben daar niet op tijd een stootwil tussen gehangen. Dat werken we wel weer bij.
Gelukkig kwam buurman Kees kijken (U weet wel, die van de gevleugelde uitspraak: 'zonder drank geen klank' .)
Wetende dat buurman Kees kleine elektrische storingen kan oplossen de vraag gesteld over het toplicht. Hij bood gelijk zijn hulp aan door de spanningszoeker te halen en lampje en zekeringen.
Na een speurtocht bleek dat de stekker door het dak naast de mast spanning heeft, nadat de zekering was vervangen, en dat daarna een probleem zit. Ten eerste aan de voet van de mast en mogelijk ook in de top. Omdat de mast voor dit seizoen niet van de boot afgehaald gaat worden zien we verder af van het maken van het toplicht. Mochten we voor anker gaan in het donker dan hijsen we aan de vlaggenlijn wel een witte rondschijnende lamp op batterijen....
Hierna kon de mast omhoog. Dit is niet eenvoudig. Eerst alle lijnen goed gelegd zodat deze niet verstrengeld zouden raken. Tevens ervoor gezorgd dat geen van de lijnen door de wind weg konden waaien of bovenin de mast uit de blokken konden raken.
Ook hierbij was buurman Kees weer een helpende hand. Achteraf heel prettig want anders had het wel wat langer geduurd.
Toen eenmaal de mast stond hebben we gelijk maar de vlaggenlijnen gevuld met onze favoriete vlaggen. KNRM 2014 aan stuurboord en aan bakboord de havenvlag en verzekeringsvlag.
Vrolijk wapperend samen met de vleugel is het een genot om naar te kijken.
Omdat er 1 verstagingslijn was vernieuwd en wij deze nieuwe hadden vastgezet met een D-sluiting bleek deze iets te ruim. Achteraf klopte dit ook want de D-sluiting zat er niet aan toen wij de oude verwijderden. Nu de D-sluiting weggehaald en aan de rand bevestigd. Bakboord mooi strak in de verstaging. Stuurboord wel een probleem want daar was een stagspanner die we niet aan konden draaien. WD40 en gereedschap hielpen niet. Kees had een oplossing. Verwarmen zodat het weer los zou komen. Dit lukte hem maar hij zag een kleine haarscheurtjes en door het verwarmen werd dat iets groter. Aan 1 zijde was zelfs een deel van het schroefdraad verdwenen. De spanner heeft dus behoorlijke krachten gehad. Dat betekent een nieuwe spanner wat wel een beetje jammer is want de oude spanners waren van koper en de nieuwe zijn RVS. Mogelijk later in het jaar maar tijdens de vele botterdagen speuren naar nostalgische spanners.
Rond 16.30 uur even naar huis. Eten gemaakt, bakkie gedronken en daarna de zwaarden ingeladen.
We wilden ze eraan hebben...gewoon omdat ze zo mooi zijn en bij onze boot horen.
Rond 18.30 uur weer vertrokken en onderweg Kees nog even gebeld om te vragen of we de spanner op konden halen. Hij vertelde wat hierboven staat. We zouden de spanner wel weer zien als hij in de buurt was maar ons was duidelijk dat we daar een vervangende voor moeten halen.
Op de haven de zwaarden uitgeladen en zien we Kees aankomen.Hij wilde de spanner laten zien en er uitleg bij geven. Tevens had hij het voorgevoel dat wij wel weer een 'derde handje' konden gebruiken.
Dat was weer heel fijn want die loodzware (letterlijk met lood verzwaard) zwaarden monteren is gewoon zwaar. (Achteraf had het ook op de bok gekund hoorden we vanmiddag van de havenmedewerkers)
Met Kees erbij was het bakboord zo gepiept en het omhalen van de boot en daarna de stuurboordzijde voorzien van zwaard ook.
Inmiddels was het tegen 21.00 uur en tijd om naar huis te gaan met het end in de bek.
Aan de andere kant raakten we niet uitgekeken.... en zijn we apetrots op het resultaat.
Voor een stelletje amateurs hebben we niet ondergedaan voor profs.................
We hebben nog klusjes genoeg maar deze GROTE KLUS IS GEKLAARD!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten